ტელ: 593221132
skolakandidi@gmail.com

გამოქვეყნებულია 25-06-2021, 17:54
ალბათ ხშირად გვსმენია სიტყვები: ,,კანდიდი’’ - ეს არის ერთი დიდი ოჯახი და ბანალურადაც ჩაგვითვლია, მაგრამ მიჭირს სხვა რამ ვუწოდო ადგილს, სადაც ჩემი ცხოვრების 12 წელი გავატარე. ახლაც მახსოვს, როგორ შევედი პირველად ,,ძველი კანდიდის’’ შენობაში რაღაც ახლისა და უცხოს შიშით, მაგრამ ეს ყველაფერი გააქრო დირექტორის მომღიმარმა სახემ და თბილმა საუბარმა. ეს არის ის ზრუნვა, რომელსაც თითოეული კანდიდელი მუდამ იღებს ამ გუნდისგან. სწორად ამ მიდგომამ და დამოკიდებულებამ გვასწავლა ერთმანეთის თანადგომა და ურთიერთ სიყვარული.

კანდიდში თავს უცხოდ ვერ ვგრძნობთ, რადგან ყოველი კუთხე ჩვენი ხელებითაა შექმნილი. გარდა სწავლისა, აქ ვვითარდებით შემოქმედებითად და სულიერად, ვსწავლობთ ქველმოქმედებას. მასწავლებლების დახმარებით გვეძლევა შესაძლებლობა, აღმოვაჩინოთ საკუთრი თავი და თამამად გავიკვლიოთ გზა მომავალისკენ.
მიუხედავად იმისა, რომ აღარ ხარ მოსწავლე, არსად ქრება ძველი ურთიერთობები. უდიდესი ბედნიერებაა, როდესაც ქუჩაში შემთხვევით ხვდები შენს მასწავლებელს და ისევ ისეთი ენთუზიაზმით საუბრობთ. ამის შემდეგ კიდევ ერთხელ რწმუნდები, რომ მუდამ დარჩები დიდი ოჯახის - ,,კანდიდის’’ წევრად ❤️

გამოქვეყნებულია 25-06-2021, 17:52
"მეექვსე კლასში ვიყავი, როდესაც "კანდიდში" ტირილით გადმომიყვანეს. დღეს კი ვთვლი, რომ ეს საუკეთესო გადაწყვეტილება იყო. აქ ჩემთვი წარმოუდგენელი გარემო დამხვდა. ყველა ერთმანეთს იცნობდა და ერთმანეთზე ზრუნავდა. ამ ფაქტმა გამაკვირვა, მომხიბლა და მომანდომა მისი ნაწილი გავმხდარიყავი. გარდა ამისა, უფრო მეტად გამიმარტივა ახალ გარემოში ადაპტაცია. ჩაკეტილი, თავმდაბალი და ეჭვებით აღსავსე ბავშვი ვიყავი. კანდიდში გატარებულმა წლებმა კი საკუთარი თავის რწმენა გამიჩინა და მივხვდი, რომ ყველა ბავშვი ინდივიდუალური, გონიერი და პერსპექტიულია, მათ შორის მეც ვარ.

სკოლაში უამრავი შემოქმედებითი პროექტი განვახორციელეთ, რამაც მიმახვედრა, რომ ჩემი მომავლის პროფესია არქიტექტურა იყო. რომ არა კანდიდი, ალბათ მეტ დროს დავკარგავდი საკუთარი თავის ძიებაში.

ყველა ფიქრობს, რომ სკოლის დამთავრების შემდეგ მეგობრები და მოგონებები იქვე რჩება, მაგრამ კანდიდი გამონაკლისია. დღემდე ჩემი გარემოცვის დიდი ნაწილი კანდიდელებისგან შედგება. ეს კი, სწორედ ამ სკოლის კოლექტივის დამსახურებაა, რომელიც ერთიანად ჯანსაღ გარემოს ქმნის. ყოველთვის ვამაყობ და ვიამაყებ "კანდიდელის" სტატუსით." ❤️

გამოქვეყნებულია 25-06-2021, 17:50
რთულია ჩემთვის რაიმეზე ემოციურად წერა ან საუბარი, მაგრამ პირველი რასთანაც „კანდიდი“ ასოცირდება სწორედ ემოციაა. დღემდე ვთვლი, რომ ჩვენი სკოლა იმდენადვე მნიშვნელოვანია თითოეული მოსწავლის ცხოვრებაში რამდენადაც ოჯახი. ეს ყველაფერი კი იმიტომ, რომ მასწავლებლები თუ დირექტორი მუდამ თანაბრად გინაწილებენ სითბოს, არასდროს გაგრძნობინებენ რომ მათი ვალდებულება ხარ და გაძლევენ საშუალებას მათთან ურთიერთობით სიამოვნება მიიღო...

გამოქვეყნებულია 25-06-2021, 17:48
ერთი წლის წინ, ჯერ კიდევ აბიტურიენტი, ვერც კი ვაანალიზებდი, რომ ,,კანდიდის” კურსდამთავრებულის ამპლუაში მომიწევდა წერა. ექვსი წლის, როდესაც მშობლებმა ხელჩაკიდებული მიმიყვანეს სკოლაში, ვერ ვხვდებოდი, თუ რამდენად გასაოცარი ეტაპი დაიწყო ჩემს ცხოვრებაში. ვუყურებდი თანატოლებს, მაგრამ არ ვიცოდი, რამდენ ბედნიერ წამს გამოვცდიდით ერთად. წლები გადიოდა, კანდიდური დღეები ერთმანეთს ემატებოდა...

გამოქვეყნებულია 25-06-2021, 17:46
სანამ რაღაც არ გაქრება ჩვენი ცხოვრებიდან მანამდე ვერ ვხვდებით მის ფასს. გეთანხმებით, ძალიან პათეტიკური ფრაზაა, მაგრამ ნამდვილად რეალობაა. მე მაშინ მიხვდი ამას, როცა „კანდიდიდან“ საქართველოს ერთ-ერთ ყველაზე დიდ უნივერსტეტში ჩავაბრე და სასწავლებელში ოჯახისა და სიმყუდროვის შეგრძნება დავკარგე.

გამოქვეყნებულია 21-10-2019, 17:35

რამდენიმე წლის წინ პირველად წავიკითხე ერთ-ერთი სკოლადამთავრებულის ასეთივე ჩანაწერი და მას შემდეგ ველოდები ამ დღეს. ახლა მე ვარ ,,კანდიდდამთავრებულის“ სტატუსით და მიწევს "მემკვიდრეობის დატოვება".
მერვე ან მეცხრე კლასში რომ ეთხოვათ, დაგვიწერე, რას ფიქრობ კანდიდზეო, მთელს ბრაზს დავდებდი ფურცელზე და ბეჭედსაც დავარტყამდი, მაგრამ მას შემდეგ ბევრი რამ შეიცვალა. მანამდე ყვითელი შენობა ჩემთვის საპაექრო ადგილად იყო გადაქცეული და იქ ცარიელი ქარქაშით დავდიოდი. როდესაც ცხოვრების რამდენიმე პუნქტი ხელახლა დავამუშავე და ღირებულებები სწორ ადგილას დავაყენე სკალაზე, კანდიდური ცხოვრებაც შეიცვალა, გადასხვაფერდა. გარდა იმისა, რომ მე ამ ადგილას გონება უნდა გამომეკვება, რამდენიმე დავალებაც მქონდა შესასრულებელი, რომლებიც შესაძლოა, სწავლაზე წინაც დამეყენებინა.
თავიდან დავიწყოთ.
პირველი, ემოციური დღე! კადრებად მახსოვს ეს სცენა, ხალხის მასაში გარეული მხოლოდ ადამიანთა ზურგებს ვხედავდი. მხრებზე რაღაც უცხო საგანი მეკონწიალებოდა და მიწისაკენ მექაჩებოდა. ( მგონი მოახერხა ჩემი მიწაში ჩათრევა და ფესვების მყარად გადგმა) ამ ოთხი წლის მანძილზე შრომა ვისწავლე, მაგრამ, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, სითბო ვიგრძენი სხეულში. ისეთი სითბო, რომელიც აქამდე მხოლოდ ოჯახის საკუთრება მეგონა.
მეორე ეტაპი კანდიდის რიგით მეორე შენობაში გადასვლიდან იწყება და მეათე კლასის ბოლოს სრულდება. ეს ზუსტად ის პერიოდია, როდესაც ჩემში გამძაფრებულია პროტესტისა და ამბოხის ტალღები. ვერ ვიტყვი, რომ ვნანობ ამ დროს, რადგან აღნიშნულ წლებში მთლიანად შევისწავლე ადამიანური ბუნების უარყოფითი მხარეები.
მესამე, ანუ დასკვითი, გააზრებული შუალედი, ორ წელს მოიცავს. პერიოდს, როდესაც ხვდები, რომ ყველაფერი სრულდება და სულ ცოტა დრო გრჩება ამ თბილი საბნის ქვეშ სამყოფად. ერთი წუთით ამაზე ჩაფიქრება და გულის აჩუყება ურთიერთგამომწვევი მოვლენებია. ,,ზაფხული“, რომელიც წინა წლებში მიუღწევადი იყო, სწორედ ბოლო ორ წელს დადგა. სიმწვანე შემოეფინა კანდიდს კედლებზე და ისეთი აურა დააყენა, საიდანაც გასვლა მხოლოდ ტკივილსა და დანაღვლიანებას გამოიწვევდა . ,, კანდიდი“ გახდა ისეთი, როგორიც უნდა ყოფილიყო სულ. არ გავაზვიადებ, როცა ვიტყვი, რომ ჩვენ დავტოვეთ ის კვალი, რომელიც მომდევნო კანდიდელებს მხოლოდ სიყვარულს ჩაუბეჭდავს გონებაში. პირადად მე მიხარია, რომ ,,კანდიდი“ ძალიან დიდ ველად გადავაქციეთ, რომელზეც ახლა თავს იყრის უამრავი ახალბედა კანდიდელი, რომლებსაც არ აკლებენ წყლის წვეთებს. მეც ერთ-ერთი მათგანი ვიყავი ამ წლების განმავლობაში, მაგრამ უკვე მოვჭამე ჩემი დრო, დროის სვლამ სადღაც უცხო გარემოში წამიღო და ახალი დავალებები მომცა.

გამოქვეყნებულია 21-10-2019, 17:29
რატომ კანდიდი?!
კანდიდი-ადგილი, სადაც ცხოვრების უდიდესი ნაწილი გავატარე, გარემო, რომელმაც ჩემს მეხსიერებასა და გულში წარუშლელი კვალი დატოვა. ჩემი მოგონებების უამრავი, ყველაზე თბილი და მნიშვნელოვანი ფრაგმენტი მყარ, ურყევ, მჭიდრო კავშირშია სკოლასთან, რომელმაც მრავალი რამ მასწავლა. კანდიდი 12 წლის განმავლობაში ჩვენთან ერთად ვითარდებოდა, იზრდებოდა და უმჯებესდებოდა. ყოველი ჩვენგანისთვის ის ერთ დიდ ოჯახს, უსაყვარლეს ადგილს წარმოადგენდა. ადგილს, რომელიც მუდამ მოთმინებით გელოდა, მიუხედავად შენი შეცდომებისა. გელოდებოდნენ მასწავლებლები და კლასელები. როცა, თუნდაც, დაგვიანებული შეაბიჯებდი კლასში, აუცილებლად იგრძნობდი რაღაც უცნაურ სითბოსა დასიმშვიდეს, რომელსაც არღვევდა ზარის გამჭოლი და უსიამოვნო ხმა. ეს ხმა ძალაუნებურად გაფხიხლებდა, სასწავლო განწყობას გიქმნიდა .
როცა ჩემი ცხოვრების სასკოლო ეტაპი დასრულდა, დასრულდა თინეიჯერული ასაკის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო და აქტიური წლები , აღმოჩნდა, რომ ეს არც ისეთი მარტივი იყო. მაგრამ ეს მე და ჩემმა მეგობრებმა ყველამ ერთად შევძელით, შევძელით იმიტომ, რომ სკოლაში დამკვიდრებულმა თავისუფალმა გარემომ, სკოლიდან გამოყოლილმა დიდმა სიყვარულმა და სითბომ, სკოლის მიერ მოცემულმა საკუთარი თავის რწმენამ მოგვცა უნარები და შესაძლებლობები, ამაყი, თამამი ნაბიჯები შეგვედგა ახალ სამყაროში, დაგვეწყო ახალი ეტაპი დამოუკიდებლად, დაგვეწყო ახალი ეტაპი უკვე როგორც პიროვნებებს, რომელთაც იციან რა უდათ და საკუთარი მიზნები ნათლად აქვთ ფორმირებული.
და რატომ კანდიდი.....?!.
ალბათ იმიტომ,რომ იქ ვუყვარვართ, ალბათ იმიტომ, რომ იქაურობა გვიყვარს, ალბათ იმიტომ, რომ იქ ყოველთვის გველიან....!
რატომ კანდიდი? რატომაც არა...?!

გამოქვეყნებულია 21-10-2019, 17:25
რატომ კანდიდი?
ჩემი დადებითი დამოკიდებულება საბოლოოდ მაშინ გავამართლე, როცა გამოცდაზე, ალბათ, ერთადერთი აღმოვჩნდი, ვრომელსაც ცხოვრების ახალი ეტაპის დაწყება მხოლოდ იმიტომ ეთაკილებოდა, რომ სკოლის დატოვება არ უნდოდა. ვუსმენდი სხვა აბიტურიენტებს და მიხაროდა, რომ ცხოვრების უმეტესი ნაწილი იქ არ გავატარე, საიდანაც ამხელა ნეგატივი დამრჩებოდა. ,,კანდიდის“ სწავლის დონეზე საუბარს აზრიც არ აქვს. ყოველ წელს მოსწავლეების მაღალი შედეგი, სათქმელს თვითონვე ამბობს. ეს არის ადგილი, სადაც არა მარტო მასწავლებელი, არამედ დირექტორიც შენი მეგობარია. დერეფანში უამრავი სითბოთი სავსე თვალების წყვილი რომ გიყურებს, ზუსტად ის გარემოა. პატარა სახლია,სადაც ხელოვნებასა და შემოქმედებას პატივს სცემენ და ყველანაირად ხელს გიწყობენ შენც შექმნა რაიმე შენებური. ნიჭის პატარა ბუდეა და ყველაფერს აკეთებენ იმისათვის, რომ ამ ნიჭის არცერთი ნამცეცი არ დაიკარგოს. ,,კანდიდი“ მართლა ჩემი სახლია და, იმის მიუხედავად, რომ სკოლა დავამთავრე, არ დამზარებია და, ალბათ, არც დამეზარება აქ დროის გატარება. ,,კანდიდის“ კედლები ჩემს უამრავ მოგონებას იტევს, რომელიც ყოველთვის ტკბილად გამახსენდება. ეს ის სივრცეა, სადაც გრძნობ, რომ უყვარხარ და გიყვარს და აქამდეც არაერთხელ მითქვამს და კიდევ გავიმეორებ, რომ ,,კანდიდი“ არის ადგილი, სადაც მე სიყვარული ვისწავლე.

გამოქვეყნებულია 21-12-2018, 12:37
სენტიმენტალურობა არ მჩვევია არასდროს,თუმცა ახლა,ამ სიტყვების წერისას,ვგრძნობ რომ მიჭირს ცრემლების შეკავება.ერთად იყრის თავს უამრავი ემოცია,რისი მიზეზიც ჩემი "კანდიდია".კანდიდი ჩვეულებრივი სკოლა არ არის,აქ მხოლოდ საშუალო განათლებას არ გაძლევენ.გერქვას კანდიდელი უდიდეს ბედნიერებასთან ერთად დიდი პრივილეგიაცაა,რადგან გაქვს შესაძლებლობა გახდე დიდი ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.დიახ,ოჯახის 🙂 ჩემთვის კანდიდი ტკბილი სახლია,სადაც მუდამ მეგულებიან უძვირფასესი და უთბილესი ადამიანები.აქ გატარებული 12 წელიწადი ჩემი ცხოვრების უმნიშვნელოვანესი ეტაპია.კანდიდი ჩემთვის სკოლის ეტალონია,იმიტომ არა რომ ჩემია,უბრალოდ აქ გაძლევენ უდიდეს შესაძლებლობებს,რათა გახდე ღირსეული და სრულფასოვანი პიროვნება.რა მომცა ჩემმა სკოლამ?რა თქმა უნდა, ცოდნის მაღალი ხარისხის გარდა,თვითრწმენა, მიზანდასახულობა,კანდიდის დიდმა ოჯახმა მასწავლა როგორ წარმოვაჩინო საკუთარი თავი და მივაღწიო დასახულ მიზნებს ნებისმიერ სიტუაციაში😊მოკლედ,კანდიდი არის ურთიერთობა!ამ სკოლის კედლებში გატარებული თითოეული დღე კი უძვირფასესია ყველა კანდიდელისთვის.

გამოქვეყნებულია 20-12-2018, 14:41
მოკლედ რომ ვთვქათ მოგზაურობა ხშირად მიწევდა.არა,სხვადასხვა ქვეყანაში კი არა,სკოლებში მოგზაურობა. ,,აქაც მე ვარ ,იქაც მე ვარ“-ის პრინციპით ხან საჯაროში ვსწავლობდი,ხან კერძოში.ერთი...ორი...სამი წლით.ბოლო გაჩერება ,,კანდიდი“ აღმოჩნდა და რომ იცოდეთ ,როგორ მშვიდად ,,ჩამოვცხოვრდი“ აქ.მოგიყვებით როგორ გავატარე სასკოლო ცხოვრების ბოლო ხუთი და წელი და,ვინ იცის ,იქნებ თქვენც აქ დაგეგმოთ შემდეგი მოგზაურობა.
დილის ათვლის წერტილი,რა თქმა უნდა, ,,კანდიდი“ იყო.ათის ნახევარზე მაგიური კარები იღებოდა.ჩაივლიდი დერეფანს,სადაც პერიოდულად თემატურად მორთული კედლები და კარები გვხდებოდა.საახალწლოდ ნაძვის ხეებსა და სათამაშოებს,სააღდგომოდ კვერცხებსა და პასკებს ხედავდი,გაზაფხულზე ბაღნარი გვქონდა,შემოდგომით ფოთოლცვენა ანუ განწყობა არასდროს გვაკლდა.კიბეების არბენისას დამრიგებელი შემოგხვდებოდა,რომელსაც რატომღაც მისი სახელის კნინობითი ფორმით მივმართავდით.დაიწყებოდა გაკვეთილი,45 წუთი მხიარულად გადიოდა,თან თუ ამაში პედაგოგიც ხელს გვიწყობდა ,რაც ძალიან ხშირად ხდებოდა.

kandidi
გამოკითხვა
მოგწონთ ვებ-გვერდის დიზაინი?
კი
არა

 
ბმულები
არქივი
ივნისი 2021 (12)
მაისი 2021 (2)
აპრილი 2021 (12)
მარტი 2021 (9)
თებერვალი 2021 (3)
იანვარი 2021 (4)